Stosunek państwa do zabytków na przestrzeni lat

W latach powojennych naszym kraju ochrona zabytków sprowadzała się praktycznie tylko do nielicznych obiektów, ważnych prestiżowo dla dziedzictwa kulturowego. Nikt nie zwracał uwagi na zabytkowe, stylowe kamienice. Bardzo powszechna praktyka było burzenie takich budynków, a z uzyskanego materiału budowano nowe domy, w postaci nudnych, szarych „bloków”. Zjawisko burzenia „zdrowych” jeszcze kamienic było najbardziej widoczne na tzw. „terenach odzyskanych”, czyli Dolny Śląsk czy Mazury. Po burzeniu kamienic cegła była często przewożona pociągami do Warszawy, a następnie służyła do jej odbudowy. W ten sposób wiele zwłaszcza małych miast i miasteczek straciło bezpowrotnie cenne zabytki architektury. Od czasu transformacji ustrojowej w latach 90-tych XX wieku podejście do zabytków uległo radykalnej zmianie. Obecnie konserwator zabytków sprawuje piecze nad odbudowa np. starych kamienic, zwłaszcza zbudowanych przed rokiem 1925. W każdym przypadku prowadzona jest walka o odbudowe nawet obiektów znajdujących się w złym stanie technicznym. Tylko w przypadku braku takich możliwości wydawane są decyzje o wyburzeniu obiektu.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Wszelkie prawa zastrzeżone (C)